ഓര്‍മ്മതന്‍ മണിച്ചെപ്പ്

ചുടുകണ്ണീര്‍...
കവിള്‍ത്തടങ്ങള്‍ നനച്ചുതിര്‍ന്നുവീണീടവെ..
കിളിയൊഴിഞ്ഞ കൂടുകണക്കെ മൂകമാം
ഈ തറവാടിനകത്തളത്തിലൂടെ ഞാനലയവേ..

കസവുനേര്യതുചുറ്റി
കൈകളില്‍ കണ്ണന്റെ ചിത്രവുമായി
നാമം ജപിക്കുമെന്‍ മുത്തശ്ശി മാത്രം,
അവ്യക്ത്മായെന്‍ ഉള്ളില്‍ നിറഞ്ഞു..

നാലുകെട്ടിന്‍ ഓരത്തിരുന്ന്
കഥകളിപ്പാട്ടുകള്‍ ചൊല്ലിത്തന്ന്
അരുമയാമെന്നെ മാറോടണച്ച്
വാത്സല്യത്തിന്‍ ചൂടുപകര്‍ന്നൊരെന്‍ മുത്തശ്ശി...

മുത്തശ്ശിയമ്മയെ തേടിയലഞ്ഞു ഞാന്‍
വടക്കിനിക്കുള്ളിലും, കോലായിലും!

ഇന്നീ നിഴലിനെ തനിച്ചാക്കി,
മണ്ണിലാക്കാലടികള്‍ പതിക്കാതെ
നടന്നകന്നതെവിടേക്ക്..?

എന്‍ ഓര്‍മ്മതന്‍ മണിച്ചെപ്പില്‍
കടുംവര്‍ണ്ണങ്ങള്‍ വിതറി
കടന്നുപോയതെവിടേക്ക്.. ?

ഈ തറവാടിനേയും തൊടിയേയും
നിശ്ശബ്ദ്തയിലാഴ്ത്തി
മറഞ്ഞുപോയതെവിടേക്ക്.. ?

സ്ഫടികപാത്രം പൊട്ടിയപോല്‍
കണ്ണീര്‍ത്തുള്ളികള്‍ ചിതറിവീണു
ഇന്നീ തറവാടിന്നങ്കണത്തില്‍ !

ഹേമന്തമില്ല വസന്തമില്ല
വര്‍ഷകാലത്തിന്‍ കുളിരുമില്ല..

എരിയും സൂര്യന്‍ കണക്കെ
മനക്കാമ്പില്‍ നിറഞ്ഞുനില്‍ക്കും,
സ്മരണകള്‍ മാത്രം.. !!