നിര്വികാരതനിറഞ്ഞ വദനംപോല്
പ്രകൃതി നിശ്ശബ്ദതയിലാണ്ടു
ഈണങ്ങളില്ല സ്വരങ്ങളില്ല
കുളിര്കാറ്റിന് കൊഞ്ചലുകളില്ല
ബാല്യത്തിന് കുസൃതികളില്ല
കുപ്പിവളക്കിലുക്കങ്ങളില്ല
വാഗ്വാദങ്ങളില്ല രോദനങ്ങളില്ല
പൊട്ടിച്ചിരികള് എങ്ങോപോയ് മറഞ്ഞു
ശൂന്യത നിറഞ്ഞ ചിന്തകള്
ഹൃദയത്തിന് മിടുപ്പുകളിലലിഞ്ഞു..
ഒരു നിമിനേരം ഭൂമി തുടിക്കാതിരുന്നു
ഓളങ്ങള് ഒഴിഞ്ഞ പുഴയും
അലകള് ഉയരാത്ത ആഴിയും
ശിലകള് കണക്കെ മൂകതയിലാണ്ടു
അഗ്നി പാതി ഭുജിച്ച ജഡം
വെന്തു തീരാന് കാത്തിരുന്നു
ഘടികാരസൂചിയില് നിലകൊണ്ട മര്ത്ത്യന്റെ
കണ്ണുകള് പാതി തുറന്നും അടഞ്ഞും ഇരുന്നു.
